Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Anke * Lyme

Mijn naam is Anke. Ik ben 22 jaar en eigenlijk al de helft van mijn leven ziek. Mijn verhaal begint dus al een tijdje terug. Toen ik nog maar net een tiener was. Op mijn 11e kreeg ik ‘Pfeiffer’. Moe, sloom en nergens zin in. Langzamerhand knapte ik op. De energieke, vrolijke Anke kwam beetje bij beetje terug. Maar niet voor lang. Boem! Nog een keer Pfeiffer. Altijd gedacht dat je maar één keer in je leven dit virus kan krijgen. Niet dus. Ik was een zeldzaam geval.


Er zat niks anders op. De pfeiffer maar uitzitten. Maar het duurde en het duurde. Ik knapte niet op. De vermoeidheid, slome benen, het ging maar niet weg. Er kwamen juist klachten bij. Pijn in armen en benen, hoofdpijn en temperatuurverschillen. Steeds meer symptomen. Nu zo veel dat ik het al heb over mijn waslijst.

Het was duidelijk. Er is meer aan de hand. Dit kon gewoon niet alleen van de Pfeiffer komen. Ik ben overal geweest. Meerdere huisartsen, dokters en in het ziekenhuis. Er was niks te vinden. Ik was kerngezond. Nou ja volgens al die dokters dan. Zelf voelde ik natuurlijk dat het mis was. Maar zonder oorzaak geen oplossing.
Ik heb jaren zonder diagnose rondgelopen. Op een gegeven moment werd het labeltje ‘Chronisch vermoeidheid syndroom’ op mij geplakt. Ik kon mij daar wel in vinden. Mijn klachten klopten in het plaatje. Het lastige is dat ik nog steeds geen oorzaak aan kon wijzen. Je hebt dit niet, dat niet en ook dit niet, dus ME/CVS.

Het hebben van dit labeltje veranderde niet veel. Nog steeds veel onbegrip. Ik werd niet geloofd. Het zal wel tussen haar oren zitten. Psychisch ziek. Ook kreeg ik de raarste adviezen ‘Ga elke dag een stuk hardlopen. Daar knap je van op’. ‘Je slaapt te veel. Kom toch eens uit bed.’ En ‘kom eens wat meer onder de mensen.’ Heel lastig, want ik wilde dat allemaal wel. Maar het kon niet. Ik was te ziek.

Twee jaar geleden ging het flink mis. Daarvoor kon ik redelijk met mijn ziekte leven. Ik studeerde aan de universiteit, had een leuk sociaal leven en sportte graag. Ik zag wel dat ik het niet zo goed vol kon houden als mijn leeftijdgenoten. Maar met wat meer moeite, het lukte mij het wel. En daar was ik heel blij mee. Maar twee jaar geleden ging het dus mis. Ik was op. Mijn lichaam kon niet meer. Ik heb alles op moeten geven. Niet in één keer, maar beetje voor beetje. Mijn huisje, studie, sport, sociale leven. Het lukte mij echt niet meer.

Toch maar weer langs de dokter. Ik verslechterde steeds meer. Na een lange zoektocht kwam eruit wat ik echt had: Lyme!! Het voelde heel dubbel. Ik schrok, maar was ook opgelucht. Eindelijk kon ik een oorzaak aanwijzen: die gemene borrelia-bacterie. Nu ben ik hard aan het werk om beter te worden. Ooit komt er een dag dat ik mij niet meer ziek voel. Dat weet ik zeker.

Tot die tijd probeer ik positief te blijven. Kijken naar wat ik wel heb. Ik heb een super lief vriendje, begripvolle familie, leuke vrienden en het schattigste hondje ever. Daar ben ik heel dankbaar voor.

Leuk vinden
Tweet