Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Sound of Silence

Door Suzan 

Het is 4 december. Heerlijk zo'n zondagmorgen. Gisteravond was ontzettend gezellig maar werd veel te laat voor mij, vanmiddag had ik Sinterklaasviering op de afdeling waar de moeder van mijn vriend woont en morgen moet ik werken. En nu, nu lig ik heerlijk onder mijn warme plaid op de bank, latte machiato gemaakt en lees een interessant boekje waar ik volgens mij veel van kan leren.

Op de achtergrond Simon and Garfunkel en net hoorde ik de Sound of silence, hoe toepasselijk. Die momentjes voor mijzelf, ik heb ze zo nodig, en wie niet? Stiekem denk ik niet dat je iets hoeft te mankeren om deze momenten als belangrijk te ervaren. Ik denk juist dat er iets ziekmakends is aan het altijd maar doorgaan.

Voor mij is het omgekeerde wereld, ik was de sporter, had fysiek zware banen en als je me zocht moest je even langs de sportschool gaan. Mijn moeder deed dat vroeger wel als ik bijvoorbeeld gebeld werd door het kraamcentrum dat er een gezin voor mij was, en nee zeggen, dat was er niet bij. 

Mijn zus was minder actief, zij had astma en een heel ander leven. Nu hoor ik haar niet meer over de astma, ze kan wel allergisch reageren op mijn twee poezenbeesten maar verder is ze een kilometervreter geworden, wandelt er heerlijk op los, heeft een mooi gezin en soms zou ik er jaloers op worden. Toch kent ook zij een keerzijde en heeft ze het niet altijd gemakkelijk. Zij zal ook echt genieten van die rustmomenten en ik gun haar er nog veel meer.Mijn zus en ook mijn nichtje betekenen veel voor mij, ik koester de momenten dat wij tot elkaar komen.

Momenten
Ongemerkt heb ik afgelopen jaren veel geleerd door het ziekzijn: geniet van de momenten, leg de lat niet zo hoog en loop jezelf niet voorbij. Heb ik bijvoorbeeld een pyjamadag, dan is dat zo. Worden het er twee, dan ook maar.
Voor nu heb ik geleerd te genieten van een goed boek, gemiste TV-afleveringen, Netflix, en daarnaast heb ik een puzzel liggen voor als ik echt weer de rust heb in mijzelf om aan tafel te gaan zitten. 

Kortgeleden ben ik bezig geweest met het boekje 'De 7 geheimen van de schildpad' over de meerwaarde van kalmte, traagheid, volharding, aanpassingsvermogen, soberheid, vredelievendheid en ingekeerdheid. Een interessant boekje en ik herkende er veel in. Het laatste hoofdstuk over ingekeerdheid, ja, dat is wel het moeilijkste. Hoe kom je tot jezelf?

Innerlijke rust
Nu ga ik beginnen aan 'De 14 geheimen van de panda' en dat is een stuk moeilijker.Oordelen over een ander, het gaat zo gemakkelijk, en ook laat je je gemakkelijk beïnvloeden door dingen van buiten. Dit boekje richt zich op het vinden van innerlijke rust en die is nog ver weg.

Ik ben goed in knokken voor het bereiken wat ik wil, kan zeker genieten van leuke dingen, maar als het stil wordt … Als het stil wordt, gaan mijn gedachten stromen: Doe ik het goed? Ben ik negatief als ik zeg dat het niet goed gaat? Wat is voor mij haalbaar en hoe leg ik dat die ander uit?

Kortom, na een rollercoaster van aanpassen en vechten is het tijd voor die innerlijke rust. Stoppen met malen, met me gek laten maken door oordelen. Dingen laten zijn wat ze zijn.Best een zoektocht, loslaten wat een ander vindt en acceptatie van hoe ikzelf ben geworden met alle facetten van dien. Ik denk dat ik nog een hoop kan leren.De Sound of silence kan heerlijk zijn.

Leuk vinden
Tweet