Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Oei, ik groei

Door Suzan

Oei, ik groei... Vandaag een afspraakje op de pijnpoli. Ik ben niet zo makkelijk met artsen, kan me klein voelen en heb vaak het gevoel mij te moeten bewijzen. Ondertussen ben ik bij deze poli al een tijdje bekend en dus hoef ik mij daar niet meer voor te stellen. Met deze arts had ik in het verleden een goed gevoel gehad, dat maakte het iets prettiger.

Vorig jaar heb ik tussen twee herniaoperaties in al vier zenuwblokkades gehad, maar omdat ik maar niet van de opiaten af kwam en er wel steeds ziek van was, ben ik uiteindelijk opnieuw geopereerd. Na deze operatie kwam er helaas een complicatie met kortsluiting als gevolg bij en betekende dit nog een lange herstelperiode met opnieuw een verwijzing naar de pijnpoli. 

Die zenuw van de hernia, liefst blijven ze eraf, maar ook medicatie, het heeft zo z'n kanttekening. Zodoende ben ik eerst op eigen verzoek begonnen met TENS, een apparaatje waarbij je elektrodes op je huid plakt en door middel van stroompjes de hersenen probeert af te leiden van de pijnprikkel. Het is een fijn iets, maar omdat ik ermee over mijn grenzen ga met daarna meer pijn als gevolg, mag ik deze niet teveel mee gebruiken en pak ik hem alleen af en toe een uurtje tijdens een rustmomentje op de bank. De pijn is nooit helemaal weg gegaan, al heb ik gelukkig echt wel stappen gemaakt.

Nerveus
Jawel, dan de afspraak, stiekem toch wel een tikkeltje nerveus. Afgelopen weken braaf de geadviseerde acupunctuur geprobeerd, maar de PAE-capsules nog niet besteld, omdat dit met alle onkosten op dit moment even niet haalbaar is. Ik leg dat de arts uit en hij toont begrip. Daarnaast vertel ik hem over de supplementen die ik nu gebruik zoals de magnesium voor de kramp in mijn been en de extra vitamine D die ook gunstig kan zijn op zenuwpijn.

Hij lijkt me volkomen te begrijpen en we hebben een goed gesprek. Op dit moment vind ik het moeilijk wat voor mij nu een goede oplossing is. Afgelopen dagen merkte ik door een angstig momentje met een blouse die vlam vatte (wat gelukkig zeer goed af liep) dat mijn lijf nog vol staat van de stress. Ik ben moe, ik ben prikkelbaar en ondanks de lach op mijn gezicht staan de tranen mij af en toe nader dan het lachen. Ik voel me dan ontzettend onzeker, maar stiekem nu ineens even niet...en dat bij een arts!

Ik overleg met hem over welke invloed belastbaarheid op mijn pijn kan hebben, dat ik ook nog erg moe ben van een roerige tijd. Hij lijkt zelfs een beetje onder de indruk en vraagt door. Ook legt hij uit hoe een pijnprikkel werkt, welke rol de zenuwbanen hebben en de hersenen en hoe stress en vermoeidheid hier wel degelijk invloed op uit kunnen oefenen.

Daarbij hebben we het ook over mijn andere pijnklachten in mijn bovenrug en dat dit zeker te maken kan hebben met de vlakke onderrug en de hernia. Helaas lijkt het er toch wel op dat als je eenmaal rugpatiënt bent, dit je blijft achtervolgen. Daarbij hebben we het ook over het trainen; of yoga inderdaad iets aan die vlakke rug kan doen of dat dit iets is wat te maken heeft met aanleg, die extra wervel en ik het er gewoon mee moet doen.

Hij vertelt mij naast het luisteren naar de adviezen vooral mijn gevoel te volgen, dat yoga inderdaad iets kan betekenen, maar dat dit soms zelfs jaren kan duren. We bespreken nogmaals de rug- en beenpijn, het verschil tussen voor en na de operaties en ik leg hem mijn plan voor. Mijn idee is even een maandje nog de acupunctuur af te wachten, daarnaast vooral te proberen meer rust in mijn lijf te krijgen en over twee maanden wanneer de kramp en beenpijn dan nog steeds aanwezig zijn, toch weer een zenuwblokkade te gaan proberen. Bij de vorige afspraak gaf hij al aan dat zo'n blokkade vooral op de uitstralingspijn naar mijn been werkt, maar niets aan de schade in mijn rug zal doen. Heeft het positief invloed op de pijnklachten in mijn rug, dan is dat meegenomen.

Trots
Met een positief gevoel stap ik even later de spreekkamer uit. Niet blij met het zijn van rugpatiënt en de pijnklachten, maar blij met het begrip en de bevestiging. Weet je, stiekem ben ik wel een beetje trots op mijzelf. Ik heb even niet dat onzekere gevoel meegenomen in de spreekkamer, maar mijn briefje met vragen (die ik niet eens gebruikt heb). En hoe ben ik eruit gelopen? Eigenlijk wel voldaan, het gevoel van 'aansteller zijn' wat ik veel bij artsen heb, bleef volledig afwezig. Mijn doel is duidelijk en al doen we nu nog even niets, ik ben wel weer wat wijzer en heb nog steeds mijn plan B of welke letter het nu al is. 

De pijn is dan wel oervervelend, maar niet meer zo heftig als die rond de operaties geweest is. Ik kan uit de voeten en heb niet meer de paniek die ik toen had. Ik probeer te blijven bekijken waar ik vandaan kom, stel mezelf doelen die haalbaar zouden kunnen zijn en probeer tevreden te zijn met elk stapje dat ik neem.

Ja, ik vind mezelf te jong om me bij alles neer te leggen, maar alleen al het gevoel serieus genomen te worden en het meedenken in mogelijkheden, helpen mij op weg naar beter in welke mate dat ook zal zijn. Kortom, doorgaan met het houden van de eigen regie en het volgen van mijn gevoel.

De revalidatiearts vertelde mij ook al heel duidelijk dat ik zeer goed zelf kan beslissen wat goed voor mij is en dit gesprek met de anesthesioloog geeft mij hierin bevestiging. Ik hoef niet meer het kleine muisje bij de arts te zijn, kan duidelijk mijn ideeën en plannen voorleggen en ze worden nog reëel gevonden ook. Goed om aan te denken in al die andere situaties waar ik mij onzeker in kan voelen.
Ik groei !!!