Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Decemberperikelen

Door Suzan

In principe is december een maand van genieten, maar helaas kan het ook een maand van gemis zijn. Hier het gemis van een moeder, een ontzettend lieve vrouw die de spil van de familie was. Hoe we ook ons best doen, we zijn zo verschillend en dat maakt het zo duidelijk dat zij ontbreekt.

Toch merk ik aan mijzelf dat dat gemis een plaatsje krijgt. In mijn hart is ze dichtbij en maakt ze alles mee. Nee, dit jaar is het anders en toch zie ik er tegenop. Eigenlijk gebeurt er het tegenovergestelde. Met mijn lieve vriend erbij ben ik met de feestdagen niet meer alleen en maken we er wat leuks van.

Dit jaar is het mijn lichaam die het zwaar heeft en dat is knap lastig. Mijn lijf is nog moe van de UWV-stress en dat uit zich op alle fronten; meer pijn, forse vermoeidheid en onrustige darmen. Ik heb ook een leuke Sinterklaasavond gevierd, wat was het gezellig. Gezelligheid kent geen tijd, maar ook die kost helaas energie.

Mijn darmen treden meer op de voorgrond en kunnen het knap lastig maken. Ik, die lekkere eter met al die lekkere dingen: pepernoten, schuimpjes, de door mijn broers gebakken taarten en later op de avond de bitterballen. Da's best lastig te weerstaan kan ik je zeggen!!

Opladen
Vandaag lig ik dan vooral op de bank met het gezelschap van mijn twee poezenbeesten. Opladen om hopelijk vanavond wel de energie te hebben voor een avondje met z'n tweetjes lekker naar de film gaan.

Het eerste feest hebben we dus nu al gehad en komende weken wordt het een soort balans zoeken. Natuurlijk staat genieten voorop, maar ook momenten van rust inlassen tussen alle drukte, mijn enthousiasme wat inbinden, proberen niet teveel toe te geven aan alles wat lekker is en er toch gewoon niet teveel mee bezig zijn.

Voor hier is december ook de laatste maand van een roerig jaar om volgend jaar weer opnieuw te beginnen. Hopelijk lukt het me dit lijf wat in toom te houden en op een rustige manier mee te doen met alle gezelligheid. Daarnaast, ik wil zo graag weer eens verder, minder pijn en meer energie zou al een flinke stap vooruit zijn, maar zoals wel bekend denk ik, kun je dat gewoon niet afdwingen.

Tussen alles door ga ik dus rustig verder met fysiotherapie, acupunctuur en de pijnpoli. Daarnaast train ik nog steeds op mijn tempo verder, al wordt de training wat vaker vervangen door rust.
Dit lijf blijft een uitdaging en toch ga ik die graag aan en blijf de hoop houden dat als de rust echt weergekeerd is, mijn lijf zich ook meer en meer van de goede kant laat zien.

Wat ik vooral merk is dat ik nog steeds naar de buitenwereld zo de enthousiaste Suus laat zien en pas als iedereen weg is de ruimte neem om de echte situatie door te laten komen en op de blaren te zitten. En toch, als ik er echt van genoten heb, is het dat zeker waard!!!
Herkenbaar???

Leuk vinden

 

Tweet