Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Single! en ziek - waarom ik wacht op Mr. Perfect

Door Marleen 

Na een relatie van bijna twaalf jaar zou het allesbehalve verstandig zijn om meteen weer in wat nieuws te duiken. Als je snel na een lange relatie een nieuwe relatie aangaat, spreek je van een rebound relatie, en die hebben zelden kans van slagen. Leuk voor een tijdelijke afleiding, maar meer dan dat wordt het vaak niet.


Nu ik ziek ben vind ik alleen-zijn vaak moeilijk. Al moet ik toegeven dat ik nooit goed ben geweest in alleen-zijn. Ik ben nou eenmaal een mensen-mens. Dus hoe fijn zou het zijn om een partner te hebben die er voor me is en mij af en toe zegt dat het allemaal wel goed gaat komen. Even een sterke arm om mijn schouder, mijn hoofd op iemands borst kunnen leggen en even niet hoeven nadenken of bang zijn. Het zou mijn leven een stuk prettiger maken.

Maar een relatie moet een aanvulling zijn en geen opvulling. Als ik nu in een relatie zou stappen zou ik niet eerlijk kunnen zeggen of ik echt verliefd ben of dat ik gewoon blij ben dat er iemand is die een groot gemis opvult. Zolang ik nog zoveel moeite heb met alleen-zijn en mij vaak eenzaam voel, moet ik dus niet aan een relatie beginnen. 
Daarnaast heb ik nog een heleboel andere bezwaren. En alleen Mr. Perfect zal die bezwaren weg kunnen nemen. Ik wacht dus op Mr. Perfect!

Mr. Perfect
Als ik het heb over Mr. Perfect dan denk je misschien aan een enorme hunk. Zelfverzekerd, stoer en toch lief, romantisch en zorgzaam. Een killer body, ogen om in te verdrinken en een flinke bos haar. Elke vrouw kan zich hier wel een beeld bij vormen. 

Als ik zeg dat ik op Mr. Perfect wacht, heb ik het alleen niet over bepaalde voorwaarden waaraan een toekomstige nieuwe vent moet voldoen. Ik heb het over het gevoel dat Mr. Perfect bij mij zal oproepen. Voor ik ooit aan een nieuwe relatie ga beginnen, zal ik compleet, totaal, hopeloos en tot over mijn oren stapelverliefd moeten worden. 

Mocht zo'n verliefdheid mij nooit overkomen, dan eindig ik waarschijnlijk als zo'n oud, eenzaam kattenvrouwtje. Mijn kattenallergie zal ik waarschijnlijk vergeten zijn door mijn geheugenproblemen door Lyme. En met veel huisdieren valt het in elk geval niet zo op dat ik de hele dag tegen mezelf aan het praten ben. Praten tegen huisdieren doen wel meer mensen toch? Anyway, ik dwaal een beetje af …

Waarom ik wacht
Even terug naar Mr. Perfect en de reden dat ik aan het wachten ben tot hij mij komt  veroveren.
Voorheen was ik zorgeloos en goed van vertrouwen. Naïef misschien zelfs wel een beetje. Maar daar is niet heel veel meer van over. De persoon die ik jarenlang het meest vertrouwde van iedereen heeft daar iets in beschadigd. Mijn relatie werd verbroken terwijl ik erg ziek was en in de meest kwetsbare tijd van mijn leven zat. 
Nu is het absoluut niet makkelijk om een relatie te hebben met iemand die ziek is, dat geef ik gelijk toe. Had ik dan gewild dat hij bij me was gebleven alleen maar omdat het niet goed met mij ging? Nee. Absoluut niet. Als het er niet meer is, dan is het er niet meer. Hoe pijnlijk ook, eerlijkheid is dan altijd het beste.

Dit neemt niet weg dat gedumpt worden in zo'n heftige periode in je leven iets doet met je. In elk geval met mij wel. Van mijn zelfvertrouwen of gevoel van eigenwaarde was niet meer veel over. En toen bleek dat mijn ex niet alleen de relatie verbrak, maar ook meteen al het contact, gebeurde er ook iets met mijn vertrouwen in anderen. Ik had namelijk andere verwachtingen. Zoals dat als je bijna twaalf jaar je leven met iemand gedeeld hebt, je altijd wel een bepaalde betrokkenheid en interesse zou hebben naar elkaar. Naar mijn gevoel is dat ook een vorm van goed fatsoen, zeker als een van de twee ziek is.
Inmiddels weet ik dat het hebben van verwachtingen, zelfs als het gaat om naar mijn idee normale beleefdheidsvormen, niet handig is. Je kan erdoor gekwetst worden.

Angst om gekwetst te worden
Gekwetst worden wil ik niet meer. Eigenlijk natuurlijk nooit meer. Maar zeker nu niet. Momenteel heb ik al genoeg redenen om angstig en verdrietig te zijn. Ik heb veel pijn. Mijn lichaam haalt geregeld de raarste capriolen uit. Mijn hoofd stopt af en toe met werken waardoor ik functioneer op het niveau van een dementerende bejaarde. Mijn behandelingen hebben tot nu toe weinig effect en er is geen arts die mij kan vertellen of het ooit beter zal gaan worden. Genoeg dus om mij zorgen om te maken en hierdoor is het ontzettend moeilijk om mij open te stellen. Het voelt zelfs als haast onmogelijk.
Maar wie weet … misschien ooit op een dag … komt Mr. Perfect voorbij en leert hij mij weer te vertrouwen.