Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Zwart

Door Hans Peter

De passie voor mijn vak bloeit weer op wanneer ik een ‘wanna be’ zaak binnenloop en ‘wanna be’ collega’s zie ploeteren om alles op rolletjes te laten lopen. 
In horecagelegenheden waar ik kom laat ik keurend mijn blik rondgaan. Kritisch, want ik vind dat ik dat mag.

Natuurlijk is er in de loop van de jaren veel veranderd, maar de basis blijft hetzelfde. We brengen niet enkel dranken en spijzen van A naar B. We zijn het gezicht van de zaak waar we trots op zijn. Al vanaf de entree van de gast moet het allemaal kloppen. Mijn motto “door de ogen van de gast zie je de kwaliteit van jezelf” heb ik honderdduizenden keren mijn collega’s toegeroepen. Verplaats je in je gast en je zal zien dat je niet enkel A met B wil verbinden!

Schoenen kopen is niet iets om je nou heel erg druk om te maken, maar mij heeft het niet zo heel lang geleden flink wat kopzorgen bezorgd. Ik ben niet lastig waar het om kleding gaat en aan winkelen heb ik geen hekel.

Voor schoenen slaag ik doorgaans bij een schoenwinkelketen die ik al heel wat jaren trouw ben. Onlangs nog bemachtigde ik er een paar fraaie stappers. Half hoog, robuust en bruin. Ter vervanging van het paar bruine schoenen dat tot op het diepst van de zolen was afgesleten. De vele kilometers hebben hun tol geëist, maar nog staan ze in de kast. Weggooien is bij mij een proces van afscheid nemen. Ik laat het zo.

Ook een ander paar schoenen was ten dode opgeschreven en zonder twijfel moest dit paar vervangen worden door nette veterschoenen. Laag model en zwarter dan zwart van kleur. Het werd haast obsessief. Het moet keurig, iets glimmend het liefst en bovenal representatief schoeisel zijn. In mijn kast staan ze nu. Naast mijn sportschoenen, de afgedragen bruine, mijn gloednieuwe, robuuste bruine en een paar badslippers. Prachtige, comfortabele, halfhoge grijze schoenen.

Toen we de schoenenwinkel inliepen waar ik doorgaans prima slaag wist ik het nog zeker. Zwart moest het worden. Want in mijn werk is dat nu eenmaal voorschrift. Ja, in mijn werk wel, maar in mijn leven? Kan ik prima toe met fijne grijze schoenen.

Misschien stap ik wel weer eens de winkel in en loop trots de deur uit op fraaie zwarte schoenen. Op weg naar een horeca zaak om collega’s mijn motto voor te houden: “door de ogen van de gast zie je de kwaliteit van jezelf”. Keurig gekleed en met glimmende zwarte schoenen.