Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Welzaam

door Hans Peter

De medisch maatschappelijk werker die ik eens in de drie weken spreek beweert dat het goed gaat met me. Dat ik vooral moet uitdragen hoeveel vooruitgang ik boek, maar ik klaag graag en ik klaag veel. 
Over hoe ik me voel en vooral over hoe beroerd ik eraan toe ben en meer nog eraan toe was. Gisteren. Eergisteren en de dagen daarvoor. Over hoe schemerig de dagen eruitzien en hoe donker de toekomst. Dat er zo weinig leuks meer is om voor te leven buiten de mensen die om je geven en wellicht van je houden. Mensen die het waard zijn om van te worden gehouden. Door mij.


Nergens voel ik me zo niet op mijn plek als in deze wereld die gedoemd is ten onder te gaan aan allerhande gespuis, al dan niet bewapend met kernkoppen. Of lieden die brandbrieven de wereld insturen voorzien van allerlei bedreigingen en uitingen van extreem geweld.

Mijn geklaag komt vooral voort uit mijn gebrek aan optimisme momenteel.  
Gisteren was ik lekker in een tuintje bezig. Een oudere dame had een beroep gedaan op Welzaam, de organisatie waarvoor ik tuinklussen doe. Vrijwillig ga ik met een mede-amateurtuinier op klus en dat bevalt. 

Het merendeel van de door mevrouw aangevraagde klus was geklaard toen we opgeruimd de boel de boel konden laten. Volgens afspraak duren de klussen nooit meer dan twee en een half uur en deze mevrouw heeft al geluk dat we samen komen. Eigenlijk zijn het twee en een half manuren die besteed kunnen worden bij de organisatie waarvoor wij ons werk verrichten.

Ik word als bonus ingezet omdat ik niet solo bij iemand te klussen kan gaan. Mijn aanvallen laten het niet toe, dus ga ik samen met iemand die min of meer een medische achtergrond heeft en niet zo gauw van zijn stuk te brengen is als ik het even laat afweten.

De mevrouw in kwestie is dus de lachende derde. Evenals alle andere ouderen waar we al de tuin hebben opgeleukt. Vijf manuren voor de prijs van twee en een half. En voor het geld? Hoef je het ook echt niet te laten.

Koopje
Acht euro moest mevrouw afrekenen. Lijkt me een koopje, maar ja … De gage van een hovenier is niet op te brengen door deze mensen en waarom zou je niet gebruik maken van iets als je de mogelijkheid wordt geboden? Het enige is dat er slechts driemaal per jaar een beroep kan worden gedaan op Welzaam.

De tuindienst en de klussendienst staan klaar voor ouderen die zelf niet zo goed meer uit de voeten kunnen, maar wel zelfstandig genoeg zijn om nog niet te worden geleefd door anderen in een centrum waar veel, heel veel, bejaarden terecht komen.
Ook op het gebied van cijfertjes en kleine lettertjes biedt Welzaam hulp al gaat ook dat af van het klustegoed.

Ik klaag graag en veel, maar ik hoop nog een tijdje de mensen die Welzaam inschakelen van dienst te zijn. Ook zij klagen … misschien wél terecht …