Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Onwetend

door Hans Peter

Onwetend van wat ons te wachten staat zitten we in de wachtruimte. De specialist waarmee we een afspraak hebben beent voorbij, maar merkt ons niet op. Het geluid van zijn voor ons inmiddels herkenbare loopje sterft weg en gaat op in de ziekenhuisgeluiden.

Hij is op tijd en nodigt ons uit in zijn domein. Een bureau waarop een computer staat, twee stoelen waarop wij mogen plaatsnemen, zijn eigen verrijdbare bureaustoel en een onderzoeksbank. Hij heeft geen uitgebreid instrumentarium hier tot zijn beschikking. Zijn expertise laat hij los op ons verhaal. Hij is wetenschapper, geen heelmeester. Een denker, luisteraar en observant. Alle ingewikkelde apparatuur kent hij van het zien ervan, ze bedienen kan hij niet. Als geen ander weet hij tabellen, grafieken en foto’s die de apparaten uitspugen te analyseren en doet dat met grote accuratesse. Wat hij onder ogen krijgt is een informatiestroom die gewone stervelingen doet duizelen.

Hij geniet ervan en schetst ons zijn uitkomsten. Met potlood, op de achterkant van een vel papier dat hij weggrist van een plank. De hersenkwabben krijgen gestalte wanneer hij ze voor ons tekent. Het is een goed overzicht zodat wij ons een beeld kunnen vormen hoe het in mijn schedel in elkaar steekt.                                          

“De slaapkwab opereren we het liefst. Dat is voor iedere neurochirurg de meest makkelijk te bereiken plek om mee aan de slag te gaan.” Want rigoureus maar ergens een deel vanaf halen lijkt ook mijn dokter geen goed plan. Er zal nog meer onderzoek moeten worden gedaan om vast te stellen hoe groot het weg te nemen deel van de slaapkwab moet zijn. De scan die nu op het programma staat kan daarover meer uitsluitsel bieden. Het nucleaire goedje dat zal worden ingespoten heeft een beperkte houdbaarheid en als de scan mislukt is er niet zomaar weer een mogelijkheid deze te herhalen.

Met man en macht is eraan gewerkt me op de agenda vooruit te schuiven. De neuroloog heeft hemel en aarde moeten bewegen zijn collega’s ervan te overtuigen dat er haast geboden is om vast te stellen waar mijn epilepsie ontstaat. Juist de bron van dit gedonder en gebliksem in mijn hoofd moet worden vastgelegd. Hiertoe moet een laborant op het juiste moment de radioactieve vloeistof mijn lijf injagen. Het ontstaan van een aanval moet op beeld worden gevangen. Binnen een aantal weken moet het gaan gebeuren. Een ‘ictale SPECT scan’.

De wetenschapper zal hierna zijn hoofd erover breken om de strategie te bepalen die de neurochirurgen zullen moeten uitvoeren.