Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Geploeter in het zand

door Hans Peter

Iedere dag zonder aanvallen kleur ik met een gouden randje en natuurlijk moet ik die dagen met beide armen omarmen. Het is alleen zo jammer dat ik nooit weet wanneer ik de klos ben. Hoe laat ik ten prooi val aan de schimmigheden in mijn brein. Het is onvoorspelbaar en daarom sta ik niet als vanzelfsprekend elke dag te trappelen om aan de dag te beginnen.

Ik was nooit zo somber van aard, maar lijk het inmiddels wel te zijn. Het valt me zwaar om voldoende aandacht te hebben voor de mensen die me lief zijn terwijl ik weet dat zij er voor me zijn.

Zonder hen was mijn wereld als de kale vlakte van een uitgedroogd landschap. Zo ver het oog reikt niets dan leegte terwijl er in de koelte onder het zand wel degelijk van alles gaande is. Je moet alleen wel een stukje graven wil je het tegenkomen, maar het bestaat en het leeft voort zonder dat het wordt gezien.

Er is roering daar in de diepte. Er is leven dat in stand gehouden wordt met de kennelijke bedoeling nu en dan op te duiken om te zien of er iets te redden valt van de dood die op de loer ligt.

Mijn geploeter op het hete zand lijkt me uit te putten en de weg naar de wereld dieper onder de woestenij lijkt niet voor mij vanzelfsprekend. Liever lijk ik door te gaan op weg naar een oase die nog lang niet aan de horizon gloort.

Beter zou ik rusten in de koelte van de bodem, maar mijn lijf wil verder … aangestuurd door een warrig verstand. Heus steek ik weleens spreekwoordelijk mijn kop in het zand, maar ik zie niet dat juist daar is wat ik zoek. Door waanzin gedreven ploeter ik voort en neem ongemerkt misschien mensen waarvan ik hou met me mee. Als ik achterom kijk zie ik het spoor dat ik in het hete zand heb achtergelaten en in de verte meen ik slachtoffers te zien liggen die ik maakte omdat ik ze niet dat kon geven wat ze verdienden.

Kansloze missie
Waarom stop ik niet om te graven tot ik ook de koelte heb gevonden? Wat brengt me ertoe deze waarschijnlijk kansloze missie te voltooien? Ik weet het niet … het lijkt zo te horen. Maar natuurlijk weet ik beter. Ik wil me er gewoon niet zomaar aan overgeven en baan een pad dat niet gebaand kan worden. Reis een reis die niet is uitgestippeld. Hak me een weg door de jungle die leven heet terwijl er paden zijn die makkelijker te bewandelen zijn zodra ik ze heb gevonden.

Er zijn tweesprongen waar ik een keuze dien te maken. Kies ik links dan laat ik rechts voor wat het is en heb ik te dealen met wat dat pad kruist. Misschien kruis ik het pad dat ik eerder niet koos en kom ik mensen tegen die eerder wel de koelte onder het zand opzochten. Ze zijn opgewekt en lijken me op te kunnen beuren. 

Zij zijn verkwikt door zich een poosje op te houden op een aangename plek en hebben in de diepte verder kunnen komen. Slepen ze me mee over de grond die almaar heter onder onze voeten wordt of willen ze me de diepte mee in nemen? Daar waar ik niet word verblind door helder licht. Het moet zoveel prettiger zijn daar onder de verzengend hete woestijn. Waarom wil ik dan toch mezelf nog verder op de proef stellen?