Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Gefopt

Door Hans Peter 

In de regen fiets ik naar waar ik enkele dagen geleden al heimelijk ben wezen kijken. De mannen die ik ga ontmoeten ken ik niet. De mails die we wisselen zijn kort en zakelijk.  Ze zullen me tot een voor mij nu nog onbekende hoogte moeten stuwen. Mij mijn mogelijkheden tonen in plaats dat ik verzand in mijn onmogelijkheden. Ik weet niet of ‘ze’ het met me aandurven…

Durf ik het zelf wel aan eigenlijk? Toen ik (overmoedig soms?) mailde dat ik mijn tuinvaardigheden in dienst van anderen zou willen stellen bleef een reactie niet lang uit. Het plannen van een afspraak voor een oriënterende babbel nam beduidend meer tijd in beslag. Op de fiets ga ik. In mijn hoofd heb ik de route die ik moet gaan een kleine vijftig maal gereden en toch staat het zweet me in mijn handen. Of komt het door de regen dat ik de grip op mijn handvatten dreig te verliezen?

Het meest markante punt in het traject kan ik blindelings vinden. Tenslotte heb ik hier vlakbij gewerkt en kruisen we deze weg als we naar de aanstaande ouders van ons tweede kleinkind fietsen.Iets verderop ligt het sportveld waar ik weleens wat hand- en spandiensten verrichtte omdat mijn zoon me dat vroeg en ik hem niet wilde teleurstellen.
De groteske toren van een kerk torent als een wegwijzer boven de rest van de bebouwing uit en biedt houvast. Na het winkelcentrum rechts... Ik werp vluchtig een blik op de aantekening die ik maakte en beschamend moet ik concluderen dat ik voor het bereiken van mijn bestemming hier vandaan de tweede straat links in moet. Weer ben ik gefopt door mijn warrig brein, maar vind ik mezelf evengoed een ‘held’ dat ik de rit heb ondernomen.

Hoe zullen ze reageren, die twee kerels die zich willen ‘oriënteren’ om te zien wat ze met mij binnenhalen? Zullen ze mijn klamme hand ferm drukken en het wijten aan de regen dat deze vochtig aanvoelt?Natuurlijk praat ik honderduit over de tuin en het graf van mijn vader dat er picobello bij ligt. Misschien toon ik ze wel foto’s van hoe we het hebben aangepakt, geheel in de geest van pa.Geen ingedeelde vakken of een monument, maar ruige beplanting en een zwerfkei die aangeeft dat hij er rust.

Waar ze het meest nieuwsgierig naar zijn is natuurlijk naar hoe mijn ‘verborgen ziekte’ zich uit. Wat er te verwachten is als ik even ‘een momentje’ heb en nog meer… hoe is het te bestrijden?

De neusspray die ik bij me heb is natuurlijk het ultieme wapen. “ … maar grijp er alsjeblieft niet te snel naar. Het doet me uiteindelijk meer kwaad dan goed, al is het voor het moment een probaat middel”. Zal ik ze kunnen overtuigen dat het allemaal wel meevalt en dat met geduld het prima met me te doen is? Niet voor niets heb ik mezelf “tuinvaardig” verklaard en ligt het graf erbij zoals we het bedoeld hadden. Geheel in de geest van mijn vader…

Leuk vinden


Tweet