Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Ik draag mijn masker meesterlijk

Door Fiona

Men noemt mij sterk en dapper … "Echt knap hoe jij het volhoudt!"
Diep vanbinnen huil ik wanneer ik deze woorden hoor. Ik knipper mijn tranen weg! Er is geen tijd om in te storten. Wie vangt mij op?
Ziek zijn is hard werken. Een zware baan, zonder salaris, geen enkele vrije dag.

De laatste tijd durf ik niet meer om hulp te vragen, bang om ook jou kwijt te raken, weer een mens minder in mijn bestaan.
Ik sluit mijzelf op.
Ik speel mooi weer. Ik draag mijn masker meesterlijk.
Nog even volhouden, denk ik, dat is mogelijk! 

Soms leg ik mijn hoofd, dit zware hoofd, op Vlinder neer. Stiekem hoop ik op troost. In haar geknor laat ik mijn tranen vrijuit stromen.
Ik weet zeker dat zij gekozen heeft om er voor mij te zijn, zij houdt mij op de grond. Voor haar sta ik op.

Deze week blijven de tranen stromen. In mijn zoektocht naar troost tracht ik mijzelf te verwarmen. Mijn eigen armen om mij heen.
Ik wil vakantie in mijn hoofd. Een pauze! Weg zijn van dit gedrocht!
Met een warme kruik lig ik gekruld in bed. Drie dekens over mij heen.
Ik wacht nog even met eten, straks sta ik op … Nog even de kracht vinden om overeind te komen …
Thuis ben ik zwak, ziek en moe.

In de buitenwereld speel ik een theaterstuk. Mooi wezen met een glimlach op!
Zonder mijn masker zie je mijn ziel. Een ziekte die afstotelijk is.
Met mijn masker op ben ik iemand.
Een persoon van wie je kan houden. Een mens van vlees en bloed.

Leuk vinden


Tweet