Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Wat een feest !

Door Debby

De maand december is aangebroken. Een maand waarvan de bedoeling is dat we die vol verwachting beginnen en knallend afsluiten. Een maand vol feestdagen. Als december nadert, gaan mijn gedachten meteen naar Kerst.

Kerst, voorheen voor mij magische feestdagen met een sfeer die mij zo gelukkig stemde. Je maakte mij blij met kerstkaarten schrijven, een boom optuigen, het huis in kerstsfeer brengen met decoraties, de heerlijke kerstmuziek, overal lichtjes en de knusheid. En dan de kerstdagen zelf. Die stonden in teken van familie, gezelligheid, cadeaus, gezelligheid, lekker eten, gezelligheid en had ik 'gezelligheid' al genoemd???

Ooit waren de feestdagen leuk en onbezorgd.  Maar sinds ik chronisch ziek ben, ben ik vooral bezig te bedenken hoe ik de feestdagen deze keer weer door ga komen. Want ik ken de gevolgen nog van vorig jaar en die waren niet mis. Elk jaar neem ik de ervaringen van het jaar ervoor mee en probeer te bedenken hoe het dit jaar beter/anders kan.

Vorige Kerst vierde ik twee dagen feest met familie en schoonfamilie. Het was gezellig maar ik was vooral ook bezig met overleven. Het waren teveel prikkels, de pijn en uitputting waren tijdens en na de Kerst enorm en ik was er wel bij maar kon niet optimaal genieten door mijn klachten. Ook bracht ik een groot deel van de feestdagen op bed door om tussendoor te rusten. Daar lag ik dan in mijn eentje boven op bed, terwijl ik beneden de gezelligheid kon horen. Nou, wat een feest…

Met Oud & Nieuw was ik nog niet hersteld van de impact die Kerst op mijn lijf had. Ik ben de hele avond op bed geweest en heb me rond 0.00 uur uit bed gehezen om even aan te sluiten bij mijn feestende dierbaren. Nou, wat een feest…

Dat kan dit jaar anders! Er stonden voor mij een paar dingen vast. Oud & Nieuw sla ik over. Ik heb er weinig mee en het is me een terugval in mijn gezondheid niet waard. Kerst vind ik te leuk om niet te vieren. Maar het geweld van twee lange dagen achter elkaar ga ik mezelf niet meer aandoen.

Ik bof ontzettend met de lieve mensen om mij heen. Ze blijven me vragen om samen de feestdagen te vieren, ondanks dat ze niet zeker weten of ik wel kom als het eenmaal zo ver is. Ze vergeten me niet. Ze slaan me niet over. Ze denken niet vóór mij maar ze denken met mij mee. Ze proberen te bedenken wat voor mij mogelijkheden zijn om toch Kerst te vieren, desnoods met aanpassingen. Ze verplichten me tot niks maar toch voel ik de druk. Ze doen zoveel moeite en passen hun manier van Kerst vieren aan voor mij. Wat als ik dan op het moment suprème toch afhaak omdat ik te ziek ben? Ik kan het verdriet en schuldgevoel nu al voelen.

Dit jaar heb ik een week voor Kerst al een momentje met mijn familie om vervroegd Kerst te vieren. Ik heb dan een week hersteltijd. En met de 'echte' Kerstdagen heb ik een momentje met mijn schoonfamilie waar ik probeer rond het gezellige eetmoment aan te schuiven. Als dit allemaal lukt ben ik tevreden. Wat een feest!

Ik wens iedereen alvast een heerlijke Kerst. Ik hoop dat je ze kan doorbrengen met wie, hoe en waar je maar wilt. Of dat nou compleet over je grenzen is met twee dagen een huis vol visite of alleen met een boek op de bank. Zolang het maar jouw keuze is en als jij er maar gelukkig van wordt. Want ik gun iedereen een Kerst om naar uit te kijken. En mocht jouw ziekte voor jou bepalen dat Kerst vieren niet mogelijk is, dan stuur ik je bij deze in gedachten een hele liefdevolle kerstknuffel.

Leuk vinden
Tweet