Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Terugkijken

Door Chantal

De pieten discussie is voorbij, alle Sinterklaasversieringen zijn opgeborgen en de pepernoten zijn opgegeten. Straks -of misschien nu al- staat de vertrouwde denneboom weer te pronken in al zijn glorie. De radio is al begonnen met lijstjes; de top zoveel van het jaar 2000 nog wat. Uit alles proef je: het jaar komt tot zijn eind.

Net zoals velen met mij ga ik aan het einde van het jaar altijd even terugkijken op wat er allemaal is gebeurd. De leuke dingen, de vervelende dingen, de mooie momenten, de gemaakte herinneringen. 2016, tweeduizendzestien, het lijkt nog zo kort geleden dat iedereen vol spanning de eerste seconde na 12 uur afwachtte in het nieuwe milennium. En nu is het gewoon al zestien jaar later. De tijd vliegt. Het wordt zo vaak gezegd, maar het is echt zo. Elk jaar lijkt nog sneller voorbij te gaan dan het jaar ervoor. 

Dit jaar zal qua geschiedenis vooral de boeken in gaan als het jaar dat Donald Trump president van Amerika werd. 
Voor mij persoonlijk is het moeilijk om dit jaar met één woord of één gebeurtenis samen te vatten. Laat ik het een "afwisselend" jaar noemen. Het begon met revalideren van de tweede hernia-operatie. Zoals bekend merkte ik aan alles dat het deze keer een stuk minder goed was gegaan dan de eerste keer. De pijn was er nog steeds, al dan niet nog erger en ik begon daardoor het jaar dan ook met gemixte gevoelens. Mijn feestje voor mijn 30-jarige verjaardag werd afgezegd maar toch had ik het huis vol zitten op de dag dat ik daadwerkelijk 30 werd (11 januari) en het grote feest werd verplaatst naar het moment dat ik 30,5 werd (11juni).

Revalideren
Het revalideren bij de fysio begon, mijn neefje werd alweer 6 jaar, de carnaval werd op een laag pitje gevierd en mijn lieve ouders zorgden ervoor dat mijn "rommelkamer" werd omgetoverd tot een ware eetkamer.
Zo hobbelden we verder naar maart 2016, bracht ik bezoekjes aan het UWV, deed mijn rug nog steeds heel veel pijn maar ging ik toch met mijn lieve vriendinnetjes naar de cabaretshow van Jandino. Even een avondje lachen alsof er niks aan de hand is en genieten van elkaars gezelschap om vervolgens kreupel van de pijn weer naar huis te gaan.

Toen mijn keuken eind maart letterlijk naar beneden stortte, kreeg ik dan na 9 jaar ook nog een nieuw keukenblok met nieuwe kastjes! Zo blij!
Mijn lieve overbuurmeisje en tevens goede vriendin kocht een appartement en dat vond ik wel een dingetje. Zij is een stuk jonger dan ik ben maar heeft inmiddels een vaste baan, een zaakje en een gekocht appartement. Op dat soort momenten realiseer je wel dat je door je ziekte en toestand van je lijf, niet veel verder komt in je leven omdat je gewoon niet in staat bent om een 40-urige baan te bekleden. 

Ik begon een beetje te brainstormen wat ik dan misschien wel zou kunnen doen. Ik was al aan het knutselen voor mijn feest in juni en merkte dat ik dat toch wel heel leuk vond! Inmiddels vind ik het zo leuk dat ik zoveel mogelijk probeer creatief bezig te zijn. Maar je raad het al, ook hier belemmert mijn rug me in. 
April en mei gingen voorbij met links en rechts wat verjaardagen en voorzichtige wandelingen in het bos. 

Verjaardag
In juni werd mijn petekindje 1 jaar en ook hier was aardig wat knutselwerk aan vooraf gegaan. Haar verjaardag was een groot succes met vele positieve reacties op de door ons zelf gemaakte decoratie. 11 juni was mijn feest er dan eindelijk. Hier heb ik al eens eerder een uitgebreide column over geschreven maar wat was het fantastisch! Ik heb met volle teugen genoten en alles was tot in de puntjes geregeld al zeg ik het zelf. Maar ook op dit moment kwam weer een groot besef. De helft van het jaar is al voorbij! Mijn rug leek niet veel beter te worden maar door het vele sporten gingen het wel conditioneel wat beter dus dacht misschien kan ik eens gaan rondkijken of ik toch mijn steentje bij kan dragen aan de maatschappij. 

Via via kwam mij ten oren dat ze mensen zochten bij NoviZorg. Ik ben hier een kijkje gaan nemen en heb toen besloten twee halve dagen als vrijwilliger te gaan werken. Beste keuze ooit! Ik werk op de maandag en de woensdag, erna ben ik ook helemaal niks meer waard en val ik standaard bijna al in slaap in de bus maar wat is het leuk!

In juli genoot ik vooral zoveel mogelijk van het mooie weer zowel in het zuiden als in Nieuwegein en hadden we een top dag op Park City Live.
Voordat ik het wist was de zomer alweer voorbij en maakte de herfst zijn intrede. Het knutselen ging door net zoals de verjaardagen en het sporten. En zomaar ineens was het al november.
En als mensen mijn Facebookpagina zien met alle foto's en mij horen vertellen over mijn verhalen zullen zij inderdaad denken dat mijn jaar zo verliep. Het ging heel goed met mij. Op zich ging het ook wel oké dit jaar. Vooral psychisch heb ik gelukkig niks te klagen. Maar wat veel mensen niet zien zijn de uren die ik ook dit jaar weer in mijn bed heb gelegen. Vaak huilend van de pijn en niet weten hoe je moet staan, zitten of liggen. De slapeloze nachten, de momenten dat ik in mijn broek plas (en niet van het lachen) omdat ik moet hoesten maar ook pijn heb en dan als kers op de slagroom ook nog moet niezen. Het intense verdriet als er weer eens een stuk van mijn kies afbreekt en ik weer naar de tandarts, of nog erger, naar de kaakchirurg moet. Het onverklaarbare knakken van mijn botten, de pijn aan mijn gewrichten en de zeurende ellende die in mijn heup zit.
 
Maar als ik eerlijk ben wil ik 2016 ook herinneren zoals het staat afgebeeld op mijn Facebookpagina. Mooie momenten met vrienden en familie, mijn derde tattoo, de super weekendjes bij mijn aller beste vriendjes in Nieuwegein en meer van dat soort herinneringen.

WIA-rompslomp
Wat 2017 gaat brengen weet niemand en ik denk dat dat voor ons chronisch zieken soms ook maar beter is. Ik weet wel dat mijn beste vriendinnetje (en tevens ook buurtgenootje) mij óók gaat verlaten komend jaar. An end of an era. Mijn revalidatietraject zal voortduren en de gevreesde WIA-rompslomp zal in 2017 ook voor mij een feit zijn. Maar het beste vooruitzicht van 2017: we gaan naar Boedapest!!!

Ik zou zeggen, 2017, doe je best, verras me, maar wat je ook in petto hebt voor me, ik kan het allemaal aan...
Voor iedereen hele fijne feestdagen en een geweldig 2017! Maak er wat moois van!

Leuk vinden


Tweet