Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Onzekerheden - Pluk het leven, niet de dag

Door Caitlen

Vroeger als klein meisje schreef ik vaak en lang. Verhaaltjes over wat ik later wilde worden, ik zag het al helemaal voor mij: ik word verpleegster, nee toch journalist of nou ja doe toch maar verpleegster. Je kent het wel, dromen waar je als klein meisje eigenlijk nog helemaal niet mee bezig hoeft te houden.

Toch bleef de droom voor verpleegster erg sterk, in de 1e en de 2e ging ik zelfs langs bij dat soort scholen. Zelfs toen ik ziek was, zag ik het nog steeds voor mij, Caitlen de verpleegster. Tot die ene dag, ‘Caitlen je wordt niet meer beter’ is wat ik te horen kreeg van mijn ouders, ondanks dat ik het diep in mijn hart wel wist, kon ik het niet geloven.

Naïef, dat denk ik niet. Ik geloof dat elke jonge meid/jongen niets liever wil dan beter worden. Sinds die ene dag ben ik gaan nadenken, kan Caitlen de verpleegster nog wel, wat moet ik met mijn leven?Ik wil geen suffe kantoorbaan, stil zitten is absoluut niet voor mij bestemd. Dit soort gedachtes sleurden mij in een wolk van onzekerheden.

Ik zocht contact met anderen lotgenootjes om nog hoop te vinden. Maar met mijn ziektebeeld op dit moment is er weinig hoop, ik moet mij voorbereiden op het ergste en toch wil ik zo positief mogelijk blijven tot die ene dag. Lastig, zeker als je 16 bent en midden in de puberteit zit, op school wordt doodgegooid met informatie over opleidingen en wat wel kan en niet.
Ondanks dat ik op speciaal onderwijs zit, word ik onzeker over de keuzes die ik moet maken. Onzeker over wat haalbaar is en waar ik over na moet denken.

Herkennen
Ik denk dat velen van jullie mijn onzekerheden zullen herkennen, misschien niet in school maar wel in je werk of gezin? In het huishouden bijvoorbeeld, zeker voor de mensen die pas net leven met een chronische ziekte, kan dit denk ik voor veel vragen en verwarring zorgen. Gelukkig heb ik de beste ouders van de wereld, die mijn kamer opruimen, mijn bed verschonen en mijn was doen en opvouwen. Eigenlijk wat elke ouder wel voor zijn of haar kind doet, toch vind ik dit niet oké.

Ik leef met twee broers van 13 en 18 die allebei werken, hun eigen kamer opruimen en hun eigen bed opmaken. Ik voel mezelf soms nog wel eens een luilak omdat ik fysiek niet instaat ben dit voor mezelf te doen. Mijn vriendinnen werken, doen een opleiding, gaan uit, hebben vriendjes en denken na over hun toekomst. Ik lig het allerliefst in mijn bed met een goede serie. Volgens mij veel van jullie ook ;)

Iets wat ik van mijn ziekte zeker heb geleerd is dat niets is wat het lijkt. Daardoor heb ik veel meer respect voor anderen mensen en wil ik heel graag mensen blij maken en helpen. Zeker positieve eigenschappen, toch staan ze vaak in de weg. Door die grote wil om mensen te helpen en blij te maken, cijfer ik mezelf helemaal weg. Soms zo erg dat ik moet huilen als het niet goed gaat met een andere zieke vriendin, terwijl ik zelf ook ziek in bed lig. Lastig, erg lastig, maar ik hoop dat sommige van jullie dit misschien wel herkennen.

Ik hoop dat ik niet de enige ben met zulke onzekerheden en dat jullie misschien wat herkenning kunnen vinden in wat ik zeg.
Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer!

Leuk vinden
Tweet