Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Struisvogeltechniek

door Anna

Vanochtend werd ik beroerd wakker. De nacht was enkel te beschrijven als een drama. De afgelopen tijd is er overweldigend veel gebeurd. Nu probeer ik, zowel voor mezelf als voor mijn omgeving erg positief te zijn. Positief te handelen, te denken en dat ook uit te stralen. 

Maar mijn lijf en psyche werkt hierin helaas niet helemaal mee, die zijn het hier totaal niet mee eens en gaan flink in verzet, heb ik het idee. Ik voel mij gewoon nog extreem moe, wat labiel en heb momenten dat ik wegval. Aan de ene hand wil ik daar ook niet te veel van maken, struisvogeltechniek, maar aan de andere kant maak ik mij daar toch erg druk om. Ik realiseer dat ik mij er druk om maak, niet vanwege mijn gezondheid, maar eerder vanwege het ongrijpbare. Ik schaam mij ervoor en wil vooral niet dat anderen het zien of er hinder van ondervinden. En vooral wil ik niet dat het invloed heeft op mijn werk, omdat ik ben bang alsnog mijn baan kwijt te raken.

Even een korte, blije en positieve zijstraat. Maar vrijdag ben ik aangenomen op mijn droombaan, zeker ook dankzij mijn omgeving die soms echt als cheerleaders en denktanks hebben gefungeerd in mijn sollicitatietijd. 
En daar ben ik zo overweldigend blij mee, dit is écht mijn droombaan, maar realiseren gaat maar beetje bij beetje. En elke keer krijg ik er weer een warm fijn gevoel van. Ik denk dan ook dat ik het pas écht durf te geloven als ik mag beginnen. De plaatsing is pas vanaf eind van het jaar, maar de tussentijd kan ik op mijn eigen huidige afdeling overbruggen. Een plek waar ik het toch fijn heb.

Een pak van mijn hart, want ik was extreem bang werkloos te raken. En de doemscenario’s van de gevolgen gingen als een vastlopende en krakende elpee door m'n hoofd. Het feit dat het ook nog eens echt mijn droombaan is, is ook meer dan ik ooit had durven dromen.
 
Het wegvallen/inslaapvallen/flauwvallen gebeurt ook bijna alleen als ik in een prikkelarme omgeving ben, dus meestal alleen. En wordt uitgelokt voor het grootste deel door vermoeidheid en verder door emoties en stress. Mijn omgeving, vriendlief, vrienden en familie, staan erop dat ik het wel goed laat uitzoeken. Wéér de medische malle molen in.

Binnenkort zal ik dan de afspraak krijgen voor de slaappoli. Ik vond het erg eng en moeilijk alleen te gaan. Mijn vader durfde ik niet te vertellen wat er allemaal was, omdat ik niet wil dat hij bezorgd is en ik echt denk dat er niets uit onderzoeken zal komen. Dat is immers nooit bij mij geweest. Bij zo’n beetje alle onzichtbare ziektes die ik in mijn rugtas met mij meedraag. 

De klachten zijn er altijd geweest, ik heb verschillende diagnoses wat het hoogst waarschijnlijk allemaal is, waarvan ze altijd ook met zekerheid durfden zeggen dat het dat is. Maar nooit was de weg daarheen simpel. Dat zal zeker meespelen met waarom het zo moeilijk voor mij is. Ook zal ik weer eerlijk en vooral erg open moeten zijn tegen een arts die ik totaal niet ken die mij waarschijnlijk onderzoekend en misschien stoïcijns aankijkt. Hij/zij ziet namelijk dagelijks patiënten als ik, en dan ook nog patiënten die echt veel zieker zijn dan ik. 

Vannacht was het slapen dan ook weer een flinke worsteling. Steeds weer werd ik wakker. Kapot moe, maar slapen ho maar. Wetend dat ik vandaag weer een hoop moet maar ook wíl doen. Ik heb ook erg heftig gedroomd. De laatste dromen gingen over mijn moeder en ik heb heel erg zitten huilen in mijn slaap. Toch ook weer een stukje rouwverwerking denk ik. 

Middenweg
Het allerliefst en prettigst slaap ik naast vriendlief, heerlijk tegen elkaar aan liggen. Dat is voor mij echt genieten. Helaas is dat door onze lange afstand relatie en andere omstandigheden niet vaak mogelijk. Als een soort middenweg heb ik mijn eigen bed thuis wel extra prettig gemaakt met een hoop heerlijke kussens, waardoor ik mezelf tussen de kussens helemaal kan inbouwen zodat ik af en toe erg lekker kan liggen. Daarom is mijn bed wel mijn plekje geworden in huis.  Mijn veilige nestje. 
Wel staat mijn vriend emotioneel het dichts bij mij, dus natuurlijk lucht ik mijn hart bij hem. Maar hoe vervelend is het als het nooit eens echt goed gaat met je vriendin, van wie je houdt, waarvan je ook eens blije positieve dingen wilt horen. En dat lukt mij vaak wel als ik bij hem ben. Maar weer helemaal alleen hier thuis vind ik dat een stuk moeilijker. 

En ik ben er nog niet uit hoe ik dat voor ons beiden beter en vooral fijner kan maken. Maar ik ben er wel aan het werken. Ik wíl ook de positieve, vrolijke, blije en gezonde vriendin zijn. Niet alleen voor hem, ook voor mezelf en de rest van mijn omgeving. (Lieve schat, lieve vrienden en lieve familie. Als jullie dit toevallig lezen, weet dat ik zo blij ben met jullie. Ik doe mijn stinkende best en wil jullie niet kwijt. Want ik hou van jullie, een hele hoop)

Met alle hulp die ik krijg, professioneel én van mijn omgeving, ben ik denk ik echt weer aan het opkrabbelen, langzaam maar zeker. Neus in de wind, met een rechte rug en de borst vooruit, op naar een positievere Anna. Om toch een erg verstandige oud president te citeren; ‘Yes we can!’ and so can you!!