Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Positiviteit met een steuntje in de rug

door Anna

Op het moment dat ik dit schrijf staat mijn eerste, aller aller eerste, column op
de site van Onzichtbaar Ziek. En ik krijg van mensen vooral positieve reacties. Maar toch merk ik in mijn directe omgeving ook dat mensen terughoudend zijn met reageren. Zelf ben ik ook terughoudend om over mijn onzichtbare ziektes te praten. Tuurlijk heb ik vaak last, maar dit constant benoemen maakt dit niet beter. Hulp vragen is daarom, maar voor veel andere chronisch zieken, ook echt niet makkelijk.

De laatste tijd, sinds de ziekte en dood van mijn moeder, lijkt in mijn hoofd een chaos te zijn ontstaan. De emoties vliegen heel en weer. En sinds mama is overleden heb ik ook veel last van negatieve emoties en veel verdriet. Gisteren was ik bij mijn vader. Een aantal keer kwamen we mensen tegen die vrij direct naar mama vroegen. Een enkeling wist dat ze ziek was, een ander wist nog helemaal niets en hen beide heb ik moeten vertellen dat mama nu twee weken overleden is.

Bah, wat is dat naar. En toen ik alleen terugliep, biggelden de dikke bekende tranen weer over mijn wangen.

Ik vind het moeilijk om hier op een goede manier mee om te gaan. Er is geen standaard stappenplan. En de verwerking gaat met pieken en dalen. Dit was een dal. En dan voel ik mij erg alleen in mijn verdriet. Papa en mijn zusje zijn zo sterk, maar ik wil het hen niet moeilijker maken. Ik praat met hen liever over de leuke en grappige anekdotes die we over mama hebben, en dat zijn er nogal wat! 
Of we maken, soms ietwat ongepaste, grappen. Dit is iets was al jarenlang in de familie zit, en mijn moeder, díe kon daar pas wat van.
En als ik dat weer type hier op dit moment, popt er meteen zo’n anekdote op, met als gevolg dat ik hier mét een leegte in mijn hart, mét een steen op mijn maag, mét rode ogen en natte wangen, toch maar weer flink moet lachen!

 Gisteren heb ik ook een tijdschrift gekocht met een artikel daarin over ‘groot verlies’. Ik ben erg benieuwd, maar vind het fijn er actief mee bezig te zijn. Ook heb ik hier nog een tijdschrift over de dood liggen.
Ik probeer de tijd dat ik er dan actief mee bezig ben, af te bakenen. Ik ga lezen en doen en sluit mijn ‘blokje’ af met iets leuks of ontspannends. Vond het stiekem wel erg slim bedacht van mezelf.

Ik moet er van mezelf ook actief mee bezig zijn.

Naast dit verlies ben ik ook nog gewoon
Anna, met af en toe haar kleine gebreken. En als mijn hoofd een chaos is, denkt mijn reuma en psyche ook: ‘Dit is ónze kans net wat meer roet in het eten te gooien ’. En helaas, daar heb ik het mee te doen. Alles heeft een wisselwerking en ik merk heel duidelijk dat ik meer pijn heb, ik pieker meer en voel mij 70 procent van de tijd erg gespannen. Met af en toe een paniekaanval om het cirkeltje compleet te maken. 

Van mijn omgeving hoor ik dan ook soms dat ik meer positief moet proberen te zijn, de schouder eronder moet zetten. En daarvoor doe ik echt mijn best! Mijn verstand denkt alleen maar positiviteit, positief leven, positieve vibes! Helaas is mijn hart daar nog niet helemaal.
Ik geef mijn omgeving groot gelijk, en voel mij soms ook machteloos als ik mijn omgeving probeer te helpen met dit soort dingen.
Maar het voelt dubbel, ik blijf in mijn hoofd houden hoe goed ze het bedoelen. Maar soms wil ik gewoon even negatief zijn, even boos worden of bij iemand uithuilen. Huilen alleen is zo naar. 

Verrast
Gisteren kwam ik thuis
. De mensen in mijn omgeving zijn allemaal bereid om mij te helpen met van alles en nog wat. Alles zodat ik toch echt beter voor mezelf ga zorgen. Maar het concreet vragen vind ik lastig (wat vraag je en aan wie, wanneer, en val ik ze niet lastig, of vraag ik teveel?)
En zoals ik al zei, na een emotionele dag en een nacht niet geslapen, kom ik nog al gebroken thuis. Ik doe de deur open en roep zoals altijd eerst de kat, en zeg hoi tegen mama, waar haar spulletjes staan.
En dan zie ik het, ik knipper nog twee maal met mijn ogen, maar het staat er echt. Mijn hele aanrecht staat vol met lekkere, gezonde en praktische boodschappen! Echt van alles wat. Heel veel lekkere, maar ook fruit en de ingrediënten voor een lekkere maaltijd. Jeemig wat lief, ik was oprecht ontroerd.
Ik pakte de chocolade paashaas, met een grote lach op mijn gezicht, en een enkele traan op mijn wang. Op dit moment in mijn leven ben ik emotioneel incontinent, vroeger kon ik niet huilen, nu huil ik bij een goede scheet...
Maar deze traan was niet van de pijn, niet van het verdriet of de vermoeidheid.
Deze traan was voor alle lieve geweldige mensen in mijn leven die zo hun best doen.

Ik voel mij vaak alleen, maar ik ben niet alleen. Dank je wel!

De volgende keer dat je je naar, verdrietig, boos of alleen voelt. Wees niet bang, denk positief! Dit gevoel gaat voorbij. Er zijn zo veel mooie lieve mensen op de wereld. Ik wil bij deze iedereen een hele dikke digitale knuffel geven, want dat heb je verdiend! 

xx Anna 

PS: Ik lees net mijn stukje terug. Word er echt blij van dat er op deze wereld zoveel lieve mensen rondlopen. En ik dat wil ik vandaag, morgen en elke dag ook teruggeven aan mensen. Want dit heeft mij gisterenavond zo’n boost gegeven!
Wat heb jij ooit gedaan of meegemaakt waar je een positieve boost van kreeg? Het lijkt mij erg leuk om die verhalen te delen en terug te lezen.  

PS2: De foto is van één van deze geweldige lieve mensen uit mijn omgeving. Lieve vrienden en familie, dank jullie!


>>> Wil je reageren op deze column of wil je wat anders kwijt? Schrijf dan in ons gastenboek! Zet er dan svp wel bij op welke column je reageert<<<