Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Positiviteit heb je verdiend!

door Anna

Anna deelt vanaf vandaag op deze plek haar gevoelens, verlangens en idee
ën met jullie. Dat doet ze op haar geheel eigen persoonlijke en directe manier. Eén ding zal altijd de boventoon voeren: positiviteit!

Kapot moe na mijn tweede werkdag na mijn moeders overlijden. Kapot moe ben ik misschien al weken, moe ben ik al maanden. Sinds november eigenlijk. En het is pas begin maart. Maar dit zijn, waren en worden de meest heftige maanden van mijn nog relatief jonge leven. Als ik maar zo oud als mam mag worden ben ik al bijna op de helft, gelukkig is ze geen maatstaf voor levensverwachtingen. 

Maar deze stress zal voor mijn lijf als psyche niet best zijn. Qua hulpvraag was ik bijna volledig zelfstandig, en daarin ben ik volledig teruggevallen. 
Een dikke teleurstelling in mezelf, maar voor anderen ben ik altijd vrij mild. Tijd om dat misschien voor mezelf te zijn. 

In korte tijd verandert mijn leven constant. Vrij vermoeiend. Maar het heeft altijd een positieve kant! Yin en yang, een symbool waar moeders gek op was. En zo waar!

Omdat ik erg vol zit met spanning, stress en emoties heb ik ervoor gekozen meer te delen in de vertrouwelijke en besloten/geheime  groep van Onzichtbaar Ziek. En dit is opgevallen. 

Iedereen is daar alleen maar een grote steun en vreselijk lief. Iets wat ik ook graag terug geef. Daarom vind ik het erg belangrijk in mijn stukken altijd iets positiefs te stoppen. Hoe naar ik mij ook voel, er is altijd een klein lichtje, waar dan ook! En als die er niet is, steek je hem zelf aan. Want dat kan je! Iedereen!

Ongelofelijk blij en trots ben ik dan ook dat Onzichtbaar Ziek mij gevraagd heeft vaker voor hen te schrijven. Wat een eer! En wat fijn. Schrijven is iets geweest wat ik altijd fijn en leuk vond. Maar ik had toch een stok achter de deur nodig, maar ook weer niet teveel druk want dan sla ik dicht. 

Zoals vandaag, soms moet je gewoon beginnen. En dan kunnen mijn kleine reumatische vingertjes niet stoppen met mijn ideeën op zwart en wit te zetten. Helaas zijn mijn ideeën en gedachten tot een bepaalde mate maar te sturen. Zo is dit stuk niet geworden wat ik wilde dat het werd. 

Het enige wat ik wilde is mij voorstellen. En boem, ik heb meer gedeeld dan ik met bekenden deel, maar heb mijn naam nog niet eens genoemd. 

Hoi lieve allemaal. Soms gaat het leven niet zoals je graag zou willen. Dat is iets wat wij waarschijnlijk allen gemeen hebben. En dit stuk is daar misschien een voorbeeld van, en ging niet zoals ik had gepland. Maar het leven is niet planbaar, ook al zouden we dit soms graag willen om de illusie van grip te hebben. 

Lieve allemaal, mijn naam is Anna. En graag laat ik jullie vanaf nu met regelmaat een stukje van mijn leven zien. Op zwart en wit. En later ook met mooie zelfgemaakte foto's. 

Ik zou jou ook graag willen steunen, laten weten dat je nooit alleen bent, dat je uniek bent. En vooral (glim)lachen. Ik zou graag willen dat je je (een stukje) beter voelt als je klaar bent met lezen. 

Dank je wel. Ik hoop een positieve aanraking te mogen zijn in je leven. Want positiviteit heb je verdiend. Een ieder van jullie. 

Hele dikke kus en knuffel,
Anna “

>>> Wil je reageren op deze column of wil je wat anders kwijt? Schrijf dan in ons gastenboek ! <<<