Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Waarom krijg ik geen antwoorden?

door Anke

Waarom blijf ik zo moe? Waarom valt mijn haar zo uit? Waarom brokkelen mijn nagels af? Waarom val ik mijn geliefden zo maar aan? Waarom kom ik zo veel aan? Waarom krijg ik geen antwoorden?

Zomaar een berichtje in mijn mailbox of een oproepje op een lotgenotenpagina, een vraag van een vriendin of mijn eigen gedachten. Waarom? Een terugkerende vraag zonder antwoorden. Hoe graag ik ook zou willen, ook ik heb de antwoorden niet. Sterker nog: ik heb de vragen zelf ook! 

Na de operaties en de behandeling voor schildklierkanker ga je naar huis met de gedachte dat het vanuit hier alleen maar beter gaat worden. En dat valt in veel gevallen tegen. “Ik begrijp mezelf niet meer!” Een uiting van gevoel dat mij vaak wordt toevertrouwd. Het is helaas een gevoel dat mij maar al te bekend voorkomt.

Restklachten overheersen de euforie van het kankervrij zijn. Er blijven vragen achter die je opspaart tot het eerste bezoek aan de arts want je wil niet zeuren. Je bent immers kankervrij.

De hoop op antwoorden blijft bij elke controle en bij elk bezoek aan de arts. Het inmiddels verkreukelde briefje met een opsomming van alle restklachten, zit onder in de tas. Het is slechts nog een reminder want de vragen zitten al jaren opgestapeld in je hoofd.

Bezoek
Het bezoek aan de arts verloopt zoals verwacht. Een korte controle, voelend in de hals, gewicht, bloed en een korte vraag, hoe voelt u zich? Dat was de vraag waarop je had gewacht. Nú kan je de vragen stellen. Je geeft aan waar je last van hebt gehouden na de kanker. Hakkelend want je hebt het natuurlijk al eerder geprobeerd.

De arts lacht je vriendelijk toe en laat weten dat sommige klachten er nu eenmaal bij horen dat ze daar niets aan kunnen doen of dat het tijd wordt om iets te gaan doen aan de acceptatie. Ze raadt een revalidatietraject aan en oh ja de overgang heeft natuurlijk ook zijn intrede gedaan. 

Sommige klachten worden wel onderkend in de spreekkamer maar niet daar buiten want wetenschappelijk staat er nog niets vast.
Met een onbevredigend gevoel ga je weer naar buiten. Je hoeft past terug te komen over drie maanden, een half jaar of zelfs pas na een jaar. Je voelt je belachelijk, denkt dat je een aansteller bent of misschien dan toch maar de overgang? Maar deze klachten komen toch ook voor bij hele jonge mensen, lees je op de lotgenotenpagina’s. 

Het klopt niet. Je bent nooit belachelijk als je vragen hebt. Vragen waarvan jij recht hebt op antwoord en mochten de artsen het antwoord niet hebben, wat helaas kan, dan zou dat het antwoord moeten zijn. 

We weten het niet. Niet dat zwijgen of leer er maar mee leven. Gelukkig zijn er steeds meer ziekenhuizen waar een verpleegkundig specialiste zich bezig houdt met dit soort extra vragen en onzekerheden. Dat is al een begin. Of we de antwoorden ooit zullen krijgen weet ik niet.

Onderzoek naar de restklachten na schildklierkanker is steeds meer een feit. Tot die tijd blijft het helaas toch een kwestie van acceptatie en steun, een luisterend oor van lotgenoten. En die zijn er steeds meer...