Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

This is goodbye !

door Anke vdB

Beste Lyme,
Daar ben ik weer. Tijdje geleden hè. Sorry dat ik je niet meer geschreven heb. Ik vind het lastig je weer aan te spreken. Onze break-up was nogal messy. We zijn niet goed uit elkaar gegaan. Jij bent boos. Zeg maar woedend. Ik begrijp dat wel. Na tien jaar samen heb ik er een punt achter gezet.


Onze break-up is een jaar geleden. Ben je mij al vergeten? Ik jou niet hoor. Elke dag denk ik aan jou. Meerdere keren op een dag zelfs. Hoe zal het nu met je gaan? Soms kan ik het nog niet geloven. Ben je echt vertrokken? Of kom je op een dag toch bij me terug? Je ziet, ik blijf met je bezig. Heb ik spijt dat ik je eruit heb gezet? Sorry, absoluut niet. Het is het engste, maar vooral beste wat ik ooit heb gedaan.

Ik schrijf je omdat ik je wil laten weten wat het met mij heeft gedaan. Je weet, onze relatie was intens. Alles deden we samen. Je liet mij uitslapen, want vroeg opstaan vond je niks. Jij liet mij gezond eten. Van ongezond voer werd je hyper. We bleven nachten samen op. Vond jij gezellig, slapen kon overdag wel. Overal was jij bij. Altijd nadrukkelijk aanwezig. Eigenlijk draaide alles om jou. Hoe voelde jij je? Waar had jij zin in? Ik cijferde mezelf weg. Jij was nummer 1. En dat zou altijd zo blijven, zei je.

Je vraagt je misschien af, hoe gaat het met mij nu jij er niet meer bent? Ik wist niet dat ik het kon. Leven zonder jou. Jij liet mij denken dat het onmogelijk was. Gelukkig had je het mis. Wie ben ik nu zonder jou? Dat weet ik eigenlijk niet. Doordat jij altijd bij me was, ben jij een stukje van mijn identiteit geworden. Jij hoort bij mij. Bovendien weet iedereen van ons af. Niemand ziet mij meer los van jou. Jij zal altijd bij mij horen. Een plekje innemen. Een herinnering aan vroeger.

Lyme, hoe slecht jij mij ook hebt behandeld, ik vind het lastig afscheid te nemen. Mijn leven heeft jaren in het teken gestaan van jou. Wat wij samen hebben gehad, zal ik nooit kunnen uitwissen. Door jou ben ik de persoon die ik nu ben. Jij hebt mij gevormd. Mij heel wat levenslessen geleerd. Zo heb jij mij geleerd te genieten van de kleine dingetjes. Geleerd om geduldig te zijn en veerkrachtig. Om te leven in het nu en niet te veel bezig te zijn met de toekomst, want die weet je niet. Niets is zeker. Je weet niet wat er op je pad komt. Maar jij hebt mij geleerd om positief te blijven. Om nooit op te geven, hoe moeilijk ook. Wie ik voor jou was, ben ik niet meer. Jij hebt mij de Anke van nu gemaakt.

Onwetend
Ben ik daardoor blij met wat wij hebben gehad? Nee, zeker niet. Die lessen had ik vast ook later in mijn leven geleerd. Misschien niet zo snel. Misschien niet allemaal in één keer. Maar dat had ik prima gevonden. Jij hebt mij een andere wereld laten zien. Eentje die ik zonder jou niet zou kennen. Maar daardoor kan ik niet meer onbezorgd zijn. Niet meer helemaal zorgeloos. Dat mis ik. Het is best lekker om soms onwetend te zijn. Ignorance is bliss.

Ik geef het toe, ik vind het eng om afscheid van je te nemen. Ben bang dat jij het niet pikt en ooit weer terugkomt. Bang voor de onzekerheid. Hoe ziet mijn leven eruit wanneer alle resten van onze relatie verdwenen zijn? Ik heb geen idee. Maar wat ik wel weet is dat ik mij door angst niet wil laten leiden. Ik wil weten hoe een leven is zonder jou. Daarom is dit de laatste keer dat ik je schrijf. De laatste keer dat ik me met jou bezighoud. Ik ben er klaar mee. Ik ben nu nummer 1. Lyme, this is goodbye.

Groet,
Anke