Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Omdat jij mij niet begrijpt

Door Anke vdB

Omdat jij mij niet begrijpt, schrijf ik deze column. Ik weet even geen andere manier. Wanneer ik je zie, heb
ik moeite de juiste woorden bij elkaar te vinden. Ze passen niet of spreken elkaar tegen. Mijn woorden zeggen telkens niet genoeg. Daardoor wordt het steeds onduidelijker. En daardoor drijven wij steeds verder uit elkaar. Dat wil ik niet, want ik geef om je.

Omdat jij mij niet begrijpt, ben ik egoïstisch. Ik doe waar ik zin in heb. Rekening houden met anderen? Nee, dat doe ik niet. Het moet mij het beste uitkomen. Zo niet, dan verzin ik wel iets om eronder uit te komen. Ook al weet ik dat ik jou er blij mee maak. Dat doet jou pijn.

Omdat jij mij niet begrijpt, doe ik jou tekort. Jij wilt mij erbij hebben. Maar vaak genoeg kijk je tegen een lege stoel aan. Daar hoor ik te zitten, maar ik ben er niet. ‘Waar spook je uit?’, denk je dan. ‘Wat was er belangrijker?’ Je bent teleurgesteld in mij. Ik heb voor iets anders gekozen.

Omdat je mij niet begrijpt, vind ik jou onbelangrijk. Want als ik jou wel belangrijk vond, dan zou ik toch vaker langskomen? Een keertje onverwachts misschien? Steeds zit mijn dag vol. Je vraagt me of ik tijd voor je wil maken. Dat doe ik niet. ‘Ik kan het echt niet schuiven’, hoor je mij steeds zeggen. Waarom niet? Zo lastig is dat toch niet? Het is duidelijk voor je, ik vind jou niet belangrijk genoeg.

Omdat jij mij niet begrijpt, ben ik niet meer belangrijk voor je. Als ik geen moeite voor jou wil doen, waarom jij dan wel voor mij? En weet je, ik geef je groot gelijk. Zoals het hierboven staat, laat ik jou inderdaad in de steek. Ik begrijp dat je boos bent.

Maar als je mij wel zou begrijpen. Dan zou je zien dat de werkelijkheid heel anders is. Dat ik wel aan jou denk. Dat ik je wel belangrijk vind. Ik kies niet steeds alleen maar voor mezelf. Dat zou betekenen dat ik een keuze heb. Dat is nou juist het probleem. Die heb ik niet. Zou ik die wel hebben, dan zou het er allemaal heel anders uitzien. Dat was ik er wel altijd bij, was die stoel nooit meer leeg.

Ik begrijp dat je mij niet begrijpt. Dat kan ik ook niet van je vragen. Dat is hetzelfde als je van je zou vragen om te begrijpen hoe het is om te kunnen vliegen. Of hoe het is een olifant te zijn. Dat zou toch gek zijn! En ergens wil ik ook helemaal niet dat je mij begrijpt. Want dan zou je moeten voelen wat ik voel. Zou je weten wat ik weet. Dat gun ik niemand. En helemaal jou niet.

Soms zou ik willen dat ik een kabeltje tussen ons in kan doen. Net zoals je de camera vast maakt aan je laptop. Of bluetooth, dat mag ook. Dat ik je eventjes kon laten voelen hoe het is om mij te zijn. Tien seconden, niet meer. Dat je weet hoe het is om elke dag ziek te zijn. Elke dag pijn. Elke dag uitgeput. Mijn dag is vol, doordat ik uren moet rusten. Wanneer die stoel leeg is, lig ik op bed. Ik baal daar ook van. Misschien nog wel meer dan jij.

Dat jij mij niet begrijpt, neem ik je echt niet kwalijk. Er is maar één ding dat ik van je hoop. En dat is dat je mij gelooft